Ang daming unang nangyari sa akin ngaun araw..
1st time kong nagwalk out at sumigaw sa mall kasi nga nag aaway kame ng bf ko, di ko na mapigilan sarili ko ung feeling na paulet ulet un sinasabi namin tas wala gusto makinig sa amin, tas ung iyak ko pinipigil ko kasi nahihiya ako sa mga tao ung tipong hikbi lang at sipon ung lumalabas pero ung luha ipon sa mata di pinapatulo ang hirap nun parang gusto ko sumigaw ng malakas para mailabas lang tas ang sakit sa mata kasi malabo na tingin ko pigil pa din sa iyak..about sa wedding ung pinagtalunan namin malayo pa ung wedding at wala pa sa 5 percent nalalabas namin na pera stress na kame, siguro simula pa ng una di talaga kame magkasundo sa gagawin sa wedding,lahat ng idea ko ayaw nya pero idea nya ayos lang sakin basta di na kami mag aaway pero ayoko na tatanungin ako ok ba sayo yan kasi nakakinis yung idea ko ung gusto tas tatanungin nya ko na ok lang ba sakin un at ayaw nya nasinsabi ko na bahala ka na kaw nalang eh kasi nga pag ako ang mag susuggest wala no approve simula simula pa lang syempre as bride gusto ko kahit gaano katipid basta maski sa wedding dream ko mag magawa ako pano ko gagawin un ultimo maliit na detalye wala nako say, tama naman sya dapat 2 kame sa decision pero wala naman ako against sa iba na gusto nya sa wedding ako gusto ko lang ako masunod sa wedding gown, souvenir, tas sa lugar un lang..mas ok pa nga wala na ko imbitahan sa wedding ko kahit sino invite nya ayos lang sa akin, ewan parang mas babae pa sya. Pero naghamunan na kame ng wag na ituloy ung wedding natakot ako kasi parang if matutuloy un ano na ba mangyayari sa akin tas sya ok lang move on kaagad ewan pero takot ako mangyari un kasi feeling ko sya kaya nya kasi neto nga lang kaya nya manhanap ng iba pano pa pagwala na kame tas ako di ko matangap parang di ko kaya takot ako.. pero ayoko ng feeling na lage kami nag aaway lagi ako umiiyak kasi ayoko umabot sa mawalan na ko ng respeto sa kanya umaabot na kasi kami ngayon na kahit saan magaaway at nagsisigawan. siguro di pa ko ready na iwanan sya or di ko kayang mawala sya or makahanapa ako ng iba.. ganon ko sya kamahal pero pag naiisip ko na ang dali para sa kanya na sabihin na tapos na wag na tama na.. sobrang sakit..
1st time din umiyak ako sa lrt ung hagugulgol talaga siguro dun na kasi ko inabot na di ko na kayang pigilan kasi nga iyakin talaga ko hangat may naiisip ako na nakaksama ng loob naiiyak na ko kaya un tinginan ung mga tao pero takip naman muka ko ng jacket para di nila ko mamukaan. at eto ang pinaka first time sa loob ng ilang taon na pagsakay ko sa LRT at always akong tulog form santolan to recto nagigising ako sa last station kasi dun naman baba ko parang automatic,pero kanina na round trip ako at pag gising ko wala ng katao tao natakot ako kasi madilim na di ko namalayan na nakatulog ako sa kakaiyak nakakahiya man sa mga tao wala ako magagawa mag brebreakdown ako pag di ko pa iniyak.. ang tagal pa naman umalis ng tren pero buti andun ung driver ng lrt sabi nya pabalik ulet ng santolan wait lang daw ako.. ngayon alam ko na ung feeling ng nakakatulog tas alam ko naman na baba na ung tao sa last station pero hinayaan ko lang na maiwan sya at di ko ginising.. kanina naasar ako kasi wala man lang nagmagandang loob na gisingin ako at wala si manong guard para pumito or pumito man para manggising di ko lang narinig?.. late tuloy ako sa work.. =(
1st time kong nagwalk out at sumigaw sa mall kasi nga nag aaway kame ng bf ko, di ko na mapigilan sarili ko ung feeling na paulet ulet un sinasabi namin tas wala gusto makinig sa amin, tas ung iyak ko pinipigil ko kasi nahihiya ako sa mga tao ung tipong hikbi lang at sipon ung lumalabas pero ung luha ipon sa mata di pinapatulo ang hirap nun parang gusto ko sumigaw ng malakas para mailabas lang tas ang sakit sa mata kasi malabo na tingin ko pigil pa din sa iyak..about sa wedding ung pinagtalunan namin malayo pa ung wedding at wala pa sa 5 percent nalalabas namin na pera stress na kame, siguro simula pa ng una di talaga kame magkasundo sa gagawin sa wedding,lahat ng idea ko ayaw nya pero idea nya ayos lang sakin basta di na kami mag aaway pero ayoko na tatanungin ako ok ba sayo yan kasi nakakinis yung idea ko ung gusto tas tatanungin nya ko na ok lang ba sakin un at ayaw nya nasinsabi ko na bahala ka na kaw nalang eh kasi nga pag ako ang mag susuggest wala no approve simula simula pa lang syempre as bride gusto ko kahit gaano katipid basta maski sa wedding dream ko mag magawa ako pano ko gagawin un ultimo maliit na detalye wala nako say, tama naman sya dapat 2 kame sa decision pero wala naman ako against sa iba na gusto nya sa wedding ako gusto ko lang ako masunod sa wedding gown, souvenir, tas sa lugar un lang..mas ok pa nga wala na ko imbitahan sa wedding ko kahit sino invite nya ayos lang sa akin, ewan parang mas babae pa sya. Pero naghamunan na kame ng wag na ituloy ung wedding natakot ako kasi parang if matutuloy un ano na ba mangyayari sa akin tas sya ok lang move on kaagad ewan pero takot ako mangyari un kasi feeling ko sya kaya nya kasi neto nga lang kaya nya manhanap ng iba pano pa pagwala na kame tas ako di ko matangap parang di ko kaya takot ako.. pero ayoko ng feeling na lage kami nag aaway lagi ako umiiyak kasi ayoko umabot sa mawalan na ko ng respeto sa kanya umaabot na kasi kami ngayon na kahit saan magaaway at nagsisigawan. siguro di pa ko ready na iwanan sya or di ko kayang mawala sya or makahanapa ako ng iba.. ganon ko sya kamahal pero pag naiisip ko na ang dali para sa kanya na sabihin na tapos na wag na tama na.. sobrang sakit..
1st time din umiyak ako sa lrt ung hagugulgol talaga siguro dun na kasi ko inabot na di ko na kayang pigilan kasi nga iyakin talaga ko hangat may naiisip ako na nakaksama ng loob naiiyak na ko kaya un tinginan ung mga tao pero takip naman muka ko ng jacket para di nila ko mamukaan. at eto ang pinaka first time sa loob ng ilang taon na pagsakay ko sa LRT at always akong tulog form santolan to recto nagigising ako sa last station kasi dun naman baba ko parang automatic,pero kanina na round trip ako at pag gising ko wala ng katao tao natakot ako kasi madilim na di ko namalayan na nakatulog ako sa kakaiyak nakakahiya man sa mga tao wala ako magagawa mag brebreakdown ako pag di ko pa iniyak.. ang tagal pa naman umalis ng tren pero buti andun ung driver ng lrt sabi nya pabalik ulet ng santolan wait lang daw ako.. ngayon alam ko na ung feeling ng nakakatulog tas alam ko naman na baba na ung tao sa last station pero hinayaan ko lang na maiwan sya at di ko ginising.. kanina naasar ako kasi wala man lang nagmagandang loob na gisingin ako at wala si manong guard para pumito or pumito man para manggising di ko lang narinig?.. late tuloy ako sa work.. =(
